بود وحى الهى بنا به آنچه كه در برخى روايات آمده ، نام مباركى را كه بايد بر نوزاد نهاده شود ، به دو نازل كرد و گفتش : اى رسول خدا ، او را حسن ، نامگذارى كن . و از امام جعفر صادق ( ع ) روايت شده كه پيامبر خدا ، گوسفندى را قربانيش كرد و فرمود : خداوندا استخوانش را به استخوان او ، خونش را به خون او و گوشتش را به گوشت او و مويش را به موى او ببخش پروردگارا آن را ، به محمد و آل محمد ، ببخش . و در روايت ديگر او دو رأس گوسفند در قربانيش كشت و به فاطمه زهرا ( س ) دستور داد سرش را بتراشد و هموزن او نقره به فقرا صدقه دهد و فرمان داد تا روز هفتم تولدش ، او را ختنه كنند و فرمود : فرزندان خود را در هفتمين روز از تولدشان ختنه كنيد چه اين روز بهتر و پاكتر و نيز براى التيام گوشت بهترين موقع است . و در « اسد الغابة » از ام الفضل همسر عباس بن عبد المطلب روايت شده كه به پيامبر گفت : اى رسول خدا بخواب ديده‌ام كه عضوى از اعضاى تو در خانهء من است و در روايت ديگرى در كاشانهء من است حضرت به او فرمود : خوابى كه ديدى خير است دخترم فاطمه كودكى به دنيا خواهد آورد و تو با شير فرزندت « قثم » او را شير خواهى داد . همين‌گونه هم شد و او بنا به برخى روايات ، نوزاد را با شير « قثم » ، شير داد . ظاهرا اين روايت ساختهء راويان است زيرا قثم بن العباس از لحاظ سنى بزرگتر از امام حسن است و به هنگام ولادت ايشان ، العباس در مكه بود و جز در سال هفتم يا هشتم به مدينه مهاجرت نكرد او با نظر پيامبر ( ص ) ، به اتفاق خانواده‌اش در مكه ماند تا مراقب فعاليتهاى قريش باشد و خبر آنها را به پيامبر برساند و على رغم ميل خود به اتفاق مشركان در بدر حاضر شد و اسير گرديد و براى خود و دو برادرزاده‌اش عقيل و حارث بن الحرث - آنچنان كه بيشتر منابع تأكيد دارند - سربهايى داد و پس از آنكه سربهاى مقرر را تقديم كرد به مكه بازگشت و با خانواده‌اش در آنجا ماند تا پس از فتح مكه ، به پيامبر پيوست . در هر صورت ، حسن بن على ( ع ) به الطيب ، التقى ، الزكى ، الولى ، السبط و المجتبى لقب يافت و ابو محمد كنيه گرفت و به اجماع محدثين سرور جوانان بهشتى است و يكى از دو تن كسانى است كه خاندان پاك پيامبر ( ص ) بدانها منحصر گرديده و يكى از چهار تن كسانى است كه پيامبر خدا به آنان در برابر مسيحيان نجران مباهات كرد و از جمله كسانى است كه بنا به آيهء « الذين اذهب اللّه عنهم الرجس و طهرهم تطهيرا » مطهر گشته‌اند . و از خويشاوندانى است كه خداوند فرمان به مودت با آنها داده و اين كار